23.04.2008 - relacja Kasi
Jak wysokość wpływa na samopoczucie?
Im wyżej tym mniej tlenu - to powoduje, że każdy wysiłek fizyczny nawet najmniejszy np. założenie butów wymaga wykonania głębokich oddechów i uczucie duszności. Wysoko w górach serce bije szybciej i oddychamy szybciej, naturalnym mechanizmem adaptacji do wysokości jest również zagęszczenie krwi, czyli w pierwszej kolejności siusiamy więcej, następnie organizm produkuje większą ilość krwinek czerwonych. Utrata płynów zwłaszcza przy dużym wysiłku fizycznym, jakim jest dźwiganie ciężkiego plecaka pod górce może spowodować błyskawiczne odwodnienie i uczucie osłabienia. Trzeba cały czas pamiętać o piciu nawet, jeżeli nie mamy siły, aby rozpuszczać śnieg i gotować wodę.
Zagęszczenie krwi, niedotlenienie oraz gorsze krążenie stwarzają ryzyko zakrzepów, dlatego każdy wspinacz, jeszcze przed wyprawą, zaczyna łykać Aspirynę, która mówiąc potocznie: rozrzedza krew.
Niedostawanie organizmu do wysokości i zbyt szybkie wchodzenie może wywołać objawy choroby wysokościowej. Łagodna postać tej choroby wygląda zupełnie tak jak objawy kaca (ból głowy, nudności, osłabienie, czasami wymioty). Trzeba być bardzo czujnym i uważnie wsłuchiwać się w swój organizm, aby nie nabawić się groźniejszej choroby związanej z wysokością a mianowicie obrzęku płuc lub obrzęku mózgu.
Obrzęk płuc objawia się dusznością, kaszlem, wykrztuszaniem krwistej wydzieliny. Obrzęk mózgu objawia się nieadekwatnym do sytuacji zachowaniem, sennością, stopniowym ograniczeniem świadomości, aż do śpiączki. Co wówczas robić? Jeżeli jest to możliwe, jak najszybciej schodzić w dół, każde 100 metrów poprawia stan chorego. Leki są drugorzędne, jednak w przypadku braku możliwości natychmiastowego zejścia, również mogą uratować życie.
Znalazłyby się jeszcze inne zagrożenia, takie jak udar słoneczny (w górach podobno jeszcze nikt z gorąca nie umarł) i ślepota śnieżna. Przed tym jednak łatwo się uchronić, wystarczy solidne okrycie głowy i specjalistyczne okulary.
Wychłodzenie organizmu oraz odmrożenia to oddzielny rozdział, może innym razem o tym opowiemy i oby nie z własnego doświadczenia.
Koniec końców pijemy dużo płynów i przez to w nocy musimy wychodzić dużo razy z namiotu. Wystawiać wiadomą część ciała na śnieg i mróz a potem wracać do śpiwora z majtkami pełnymi nawianego śniegu. I tu faceci mają łatwiej.


21.04.2008 - relacja Kasi
W czwartek, 17.04, po siedniu dniach spędzonych w Bazie wyszłam do góry. Kinga była już wcześniej w obozie I, ja niestety chorowałam (wysoka temperatura, antybiotyk). To, plus ciężki plecak, spowodowało, że droga do obozu pierwszego ciągnęła się w nieskończoność.
Początkowo idzie się około 200 m ostro do góry, następnie trawersuje się pod tzw. Eikerem. Jest to „czujne” miejsce ze względu na spadające kamienie. Potem kluczy się między szczelinami aż do wysokości 5800 m., gdzie znaduje się obóz I.
W połowie drogi, Kinga widząc moją niemoc, wzięła ode mnie namiot. Gdy dowlokłam się na miejsce namiot był już rozstawiony.
Kolejnego dnia poszłyśmy do obozu II. O dziwo, mimo że było to 1000 m. wyżej, czułam się świetnie. Do dwójki doszłyśmy równo z Czechami.
Wykopałyśmy platformę, rozbiłyśmy się w przytulnym miejscu, osłoniętym od wiatru, pod przewieszonym serakiem, na wysokości ok. 6800 m. Przyjemnie było sobie ugotować herbatę ze śniegu w ciepłym śpiworze.
Następny dzień miał być „restowy”, ale niestety taki się nie okazał. Późnym popołudniem okazało się, że Artuj Hajzer ma objawy obrzęku mózgu. W takich sytuacjach liczy się czas, gdyż chory nie kontroluje w danym momencie sytuacji, liczy się każda minuta. Pomogłyśmy mu się ubrać, zaczęłyśmy organizować od Hiszpanów linę do asekuracji Artura (zareagował Ferran Latorro), a także wzywać pomoc przez krótkofalówkę.
Kinga wraz z Radkiem Jarosem z Czech zaczęła schodzić po stromej grani w dół asekurując Artura. Wzięła też dodatkowe rękawice puchowe oraz lekarstwa w zastrzykach i ciepłe picie dla Artura. Po długich nawoływaniach udało jej się skontaktować z obozem I, w którym był między innymi Ryszard Pawłowski. Upewniwszy się, że z jedynki wychodzi naprzeciw ekipa ratunkowa, będąc w połowie drogi między I a II, zaczęła ponownie podchodzić już nocą do obozu II. W jedynce niestety nie mamy prawie żadnego wyposażenia (śpiwora, karimaty), bo działamy tylko we dwie, bez wsparcia Szerpów i nie jesteśmy w stanie wynieść do każdego obozu całego ekwipunku.
Kinga wróciła do obozu II już w nocy, wraz z Ferranem, który dostarczył Radkowi i Arturowi GPS z zaznaczoną dokłądnie trasą do obozu I. Oboje byli potwornie przemarźnięci.
W międzyczasie okazało się, że Robert Szymczak, partner Artura oraz lekarz ich wyprawy nie zdecydował się schodzić do jedynki, z powodu bardzo złego samopoczucia, prawdopodobnie również związanego z wysokością.
Przez kilka godzin w nocy Kinga rozgrzewała się w namiocie, w tej sytuacji, następnego dnia nie zdecydowałyśmy się podchdzić do trójki ale zejść do Bazy na odpoczynek.

Pozdrawiam wszystkich przyjaciół oraz Koleżanki i Kolegów ze Szpitala Miejskiego w Olsztynie.
Kasia Skłodowska.


19.04.2008
Relacja Kingi w radiu PIN 102 FM (autor Dariusz Urbanowicz).


17.04.2008
Wychodzimy na parę dni bez telefonu.


14.04.2008
Wczoraj do bazy dotarła Gerlinde Kaltenbruner z Austrii. Gerlinde ma bodajże 10 szczytów ośmiotysięcznych, zaś Edurne Pasaban - 9. Obie już zmagały się Dhualagiri wcześniej lecz bez skutku. Kiedy przeszłam się po bazach to okazało się, że co najmniej dla 10 wspinaczy jest to 2-gie lub 3-cie podejście do tej góry.
Dziś rano mieliśmy uroczystość pudży. Bardzo ważną dla nas. Modliliśmy się o dobrą pogodę, o przychylność góry. Otrzymaliśmy błogosławieństwo oraz cały nasz ekwipunek został "poświęcony".
Jutro lub pojutrze wychodzimy z Kasią na pare dni by założyć dwójkę. Śniegu w górze jest bardzo dużo, więc nie wiemy jak nam pójdzie. Przede wszystkim chcemy się dobrze zaaklimatyzowa przynajmniej do 6.5 tyś. Tak więc w najbliższych dniach relacje będą rzadziej.
Jeszcze gwoli wyjaśnienia jednej kwestii organizacyjnej. Jesteśmy na wspólnym pozwoleniu z dwiema innymi ekspedycjami, jednakże przydział na pozwolenie jest w gestii nie naszej, lecz nepalskich urzędników. Nie miałyśmy z Kasią na to żadnego wpływu.
Dzielimy bazę razem z naszymi przyjaciółmi z Czech: Radkiem i Zdenkiem a działamy we dwie - ja i Kasia. Trzymajcie kciuki za nasze wyjście do góry! :))
 
Relacja Kingi w radiu PIN 102 FM (autor Dariusz Urbanowicz), kolejna relacja w czwartek tuż po godzinie 14.

Wywiad z Kingą oraz relacje z portalu www.wspinanie.pl znajdują się tu: wywiad, relacja 1, relacja 2.


12.04.2008
Dziś zeszłam do bazy. Co prawda chętnie bym się przeszła wyżej, gdyż czuję się dobrze, ale po pierwsze nastąpiło załamanie pogody, po drugie nie doszłąbym nigdzie sama w kopnym śniegu - w nocy znów spadło ze 30 cm, a po trzecie nie mam ekwipunku na założenie dwójki. Kaśka ma się lepiej. Dziś już zaczęła jeść. Jest dzielna. Troche o innych ekipach. Na prawie wszystkich moich wyprawach byli Hiszpanie. Latynoski temperemant, zupełnie odmienny styl działania niż Słowian, generalnie "Maniana". Na tej wyprawie jest m.in. Edurne Pasaban z Hiszpanii, która jest pierwszej trójce kobiet na świecie ubiegających się o miano pierwszej kobiety, która zdobędzie Kornoę Himalajów, czyli wszystkie (14) ośmiotysięczniki. W tej chwili jeszcze żadnej kobiecie na świecie się to nie udało. Mężczyzn z takim tytułem jest już kilkunastu. Przypominam, że za parę dni pod Annapurną znajdzie się Piotr Pustelnik, dla którego będzie to 14-sty ośmiotysięcznik, no i... Korona. Myślę i trzymam kciuki. Wracając do ekip, które są obecnie w BC Edurne jest "sponsorowana" przez hiszpańską telewizję i jest znaną osobą w Hiszpanii i nie tylko. Jest też znany himalaista Carlos Pauner, którego poznałam w 2006 r. w obozie III na 7200 m. na Broad Peak'u. Zabawne, że niektóre osoby kojarzą się z konretną wysokoścą albo górą. Dziś też miałam okazję poznać jednego z najlepszych alpinistów świata - Valeriego Babanova z Rosji. Czołówka światowa zamierza zrobić nową drogę na zachodniej ścianie Dhualagiri. Cdn.  


11.04.2008
Dziś powstał obóz I. Założyłam go sama bo Kasia miała rano wysoką temoperaturę i została w bazie. Bardzo chciała wyjść ale była zbyt słaba. Bierze antybiotyk. Do jedynki doszłam po około 6 godzinach, niestety z bardzo ciężkim plecakiem. Postawiłam namiot w innym miejscu niż zeszłej jesieni by być razem z innymi ekipami - m.in. z dwiema grupami z Hiszpanii.  Wysokość obozu jest jednak taka sama jak rok temu czyli ok. 5850 m. Również Radek i Zdenek z którymi dzielę razem bazę, wyszli do C1 (camp 1), by postawić swój namiot i przyjrzeć się wschodniej ścianie, którą chcieliby pokonać. Na początku chcieliśmy nasze namioty postawić 200 m wyżej, ale dopadła nas sroga śnieżyca i nie zdołaliśmy już znaleźć dogodnej platformy pod nasze namioty. Okazało się też, że Zdenek i Radek zabrali ze sobą przez przypadek namiot 1-osobowy i przyszli do mnie z prośbą o przenocowanie (ja miałam dwójkę). Była z tym kupa śmiechu i po "negocjacjach" wkupili się dwoma kartuszmai gazu. Cieszę się, że atmosfera w ekipie fajna...


10.04.2008
Muzyczne pozdrowienia dla Kingi I Kasi z Jazz Radia oraz kilka fotek.

09.04.2008
Base Camp!! Czujemy się jakbyśmy co najmniej osiągnęły obóz II. Czytałam o różnych historiach w książkach związanych ze strajkiem tragarzy, ale teraz przeżyłam to na własnej skórze. Codziennie negocjacje, codziennie ostre konfrontacje z sirdarem i codziennie telefony to agencji. Pod koniec tych wszystkich dyskusji usłyszelismy że wszystkiemu winni są maoiści (...). Faktem jest że jesteśmy pierwszą grupą, która przedarła się przez French Pass i robiła przez kilka dni ślad. Rozbiłyśmy też dziś bazę. My z Kasią Mamy już wszystko w BC, Bo nie miałyśmy ich zbyt wiele, Radek i Zdenek czekają jeszcze na pozostałą część ekwipunku. W bazie jest w tej chwili 6 ekspedycji: 3 hiszpańskie, 2 osoby z Rosji, 1 Czech, oraz my - we czwórkę - ja z Kasią i Radek ze Zdenkiem.
 

07.04.2008
Dotarliśmy dziś w okolice 5 tyś. m. i pierwszej przełęczy. Szliśmy prawie 12 godzin, gdyż torowaliśmy w czwórkę ślad dla naszych tragarzy a także czekaliśmy na nich, by żaden się nie zgubił we mgle. Potwornie ciężki dzień i mnóstwo torowania w głębokim śiegu. Rozbiliśmy swoje namioty prawie na 5 tyś, a jutro o 5 rano ruszamy dalej w stronę Bazy. Czeka nas jeszcze przekroczenie kolejnej przełęczy - French Pass na 5300 m. i cały dzień torowania. Trzymajcie kciuki. My padamy ze zmęczenia w swoich śpiworach.


06.04.2008
Nie ruszyliśmy się dziś z Yak Kharka ani na krok. Pół nocy wiało, sypało śniegiem i rano nie można było się ruszyć. I tak cały dzień. Doszliśmy dziś do wniosku, że nasza akcja górska zaczęła się już w Marpha, a nie w bazie jak to zwykle bywa. Kiedy pomyśle sobie, że w zeszłym roku po dwóch dniach od wylotu z Warszawy byłam juz w bazie pod Dhuala a teraz nie mogę tam dotrzeć... Podsyłam Wam stronę z relacjami naszych czeskich kamratów - Radka i Zdenka: www.radekjaros.cz gdyby Was naszła ochota śledzić losy wyprawy po czesku ;)
Dzisiejszą relację chcą zatytułować: "Bój o zakładny tabor".


05.04.2008
Dziś dotarliśmy do Yak Kharka na prawie 4 tyś. m. Śpimy w namiotach na śniegu. Jutro sprobujemy się przedrzeć do Hidden Valley na ok 5 tyś. m. Mamy ogromny problem z tragarzami. Dziś doszło do ostrej konfrontacji z Sirdarem (szefem tragarzy do bazy), ponieważ tragarze nie chcą pójść do bazy bo jest dużo śniegu. Ślad w tym momencie nieprzetarty ale w końcu do tej bazy trzeba jakoś dotrzeć. Do usłyszenia zatem jutro. Kinga i Kasia.


04.04.2008
Już któryś dzień z kolei jesteśmy w Marpha. Przed nami parę dni drogi by dostać się do bazy pod Dhaulagiri. Po drodze trzeba przekroczyć dwie wysokie przełęcze –  Dampus Pass oraz French Pass, obie mające powyżej 5 tys. metrów. Niestety na drodze zalega z metr śniegu i nie można przedostać się do base campu. Dwie wyprawy – a dokładnie dwójka Rosjan oraz 1 Czech, którzy wcześniej juz dostali się do bazy przed opadem śniegu, są juz na miejscu w bazie. Reszta – np. ekipa hiszpańska zamierza się wybrać do bazy helikopterem, by ominąć te ogromne zaspy na drodze i w ogóle dotrzeć jakoś do bazy. Ja pamiętam mój lot helikopterem do BC zeszłej jesieni i musze przyznać ze było to dobre rozwiązanie - na tej właśnie górze.
My z Kasia wykorzystujemy ten czas przymusowego postoju na aklimatyzacje. Wczorajsza noc spędziłam w Muktinath na wysokości 3700 m, w świętym buddyjskim miejscu, przepięknie położonym na wzgórzu. Stamtąd tez można było zobaczyć wierzchołek Dhaulagiri.