LHOTSE - 8516 m

Sms o 10.00 rano czasu nepalskiego od Kingi: "Dotarłam do obozu II na 6400 m. Bagaż niestety ciężki i jestem zmęczona / I’m at camp II at 6400m. Luggage is heavy, I feel tired”.

Sms od Kingi, wieczór czasu nepalskiego.
Kinga już w bazie, po kolacji, powoli kładzie się spać !!!    Teraz już możemy z ulgą odetchnąć!!! :-)

Wychodzę na szczyt około 1.30 w nocy. Pamiętając o moim nieudanym wyjściu parę dni temu, nie chcę popełnić tego samego błędu. Jestem narażona co prawda na dużo większe zimno, ale myślę, że je przetrwam. Potem okazuje się, że nie pamiętam, kiedy było mi tak bardzo zimno, może jedynie na Annapurnie. Powodem jest wiatr, który się wzmógł około 6.00 rano. Całe szczęście mam kilka warstw puchowych ubrań na sobie. Z tego powodu nie mam żadnego zdjęcia z kuluaru, nie wyciągnęłam też termosu z herbatą z plecaka, bo bałam się zdjąć rękawice. 


Zdjęcia: 

Wychodzę o 3 w nocy. Idę sama przez Ice Fall, choć oczywiście widać światełka tu i ówdzie. Po pięciu godzinach docieram do dwójki, tu - mały "rest", jedzenie i ruszam wyżej. 


Uwielbiam dni, kiedy nie trzeba robić nic i ma się w dodatku głęboką satysfakcję z tego, a także poczucie, że w ten dzień należy się odpoczynek.
(Swoją drogą przepraszam tych wszystkich w kraju, do których dzwoniłam podczas tej wyprawy, wyrywając ich ze snu np. w sobotę o 6 rano. Jednakże tu w górach nie ma nikt kalendarza, tu on zresztą nie obowiązuje i "nie działa").

"Niestety nie weszliśmy, musieliśmy zawrócić (niedaleko szczytu nota bene z 8200 m), gdyż zrobiło się późno i rozpętał się wiatr. Ponadto byliśmy zbyt wolni. Gdybyśmy dalej kontynuowali wspinaczkę, musielibyśmy schodzić już w nocy, a to niebezpieczne, tym bardziej, że wspinamy się bez tlenu. Na Lhotse nie ma nowych poręczy, a kuluar jest dość wylodzony, co zabiera dużo czasu.
Nie zdecydowaliśmy jeszcze co dalej, damy znać".

Kinga

Zdjęcia: 

Tu już żarty się skończyły, czujemy wysokość, poruszamy się jak muchy w smole.. Jesteśmy w obozie IV na 7800 m, gotujemy mimo, że wcale nie chce nam się pić. Dziś w nocy wychodzimy do szczytu. Nie ma nas zbyt wiele osób na Lhotse. Pare godzin drzemki i ruszamy. Mamy w namiocie temperaturę na minusie, tylko widać nasze oddechy. Mam nadzieje ze pogoda i Lhotse dziś w nocy i jutro będą łaskawe dla nas..

Partnerzy wyprawy na Lhotse:
Polski Związek Alpinizmu, Salewa, Citroen

Zdjęcia: 

A więc nastąpiła godzina 0. Tej nocy wychodzimy w stronę szczytu.
Okno pogodowe nie jest najlepsze, ale obawiamy się, że lepszego już nie będzie. Cieszę się, że te dni, kiedy trzeba było czekać, spędziłam bardzo fajnie. A musicie wiedzieć, że czekanie generalnie nie jest mocną stroną wielu tutaj osób. 
Na szczęście nie dłużyło mi się ani przez moment, każda minuta była dla mnie tu cenna. A pamiętam swoje początki, kiedy czekanie było czymś bardzo trudnym. 

(.....)



Zdjęcia: 

Dziś 20 ocznica zaginięcia Wandy Rutkiewicz. Pamiętaliśmy o Niej z Pawłem i każdy z nas w duchu się za Nią modlił.
Gdy byłam na Kanczendzondze w 2009 roku, tego dnia Ją wspominaliśmy. 

Zdjęcia: 

Parę dni temu wycofała się duża komercyjna wyprawa Everestowska, kierowana przez Russela Brica. Agencja Russela jest też współodpowiedzialna za ubezpieczanie IceFall’u (pobierają za to opłaty) i odcinków wyżej, więc trzeba przyznać, że decyzja wywołała sporo dyskusji w bazie. 
Nadmienię tylko, że każdy z nas ma obowiązek tutaj zapłacić za poręczówki, szczególnie na Icefall’u, który zmienia się codziennie. Zdarza się, że już kolejne wyjście przebiega inną drogą, gdyż oberwał się duży kawał góry lodowej.

Zdjęcia: 

Spotkanie liderów u jednej z ekip, w sprawie dalszej pracy powyżej. Odwiedza nas też Valerij Babanow, który oprowadza swą grupę po Himalajach. 
Spotkanie liderów niezwykle ciekawe. Ciekawe dlatego, gdyż pod żadną inną górą coś takiego się nie odbywa, a jeśli już, to mniej oficjalne, a bardziej przyjacielskie. 
Nie mniej jednak, tu jest dużo ludzi, więc trzeba pewnie taki porządek wprowadzić.
Spotkałam kilku przyjaciół z poprzednich wypraw.

Zdjęcia: 

To wyjście nie należało do najprzyjemniejszych. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak strasznie wiało. Ściana Lhotse okazuje się tak bardzo wylodzona, że w te kilkaset metrów trzeba włożyć maximum wysiłku, by zrobić kolejny krok.  
Ponadto, z góry leci cała kawalkada kamieni i jest trochę jak w rosyjskiej ruletce, trzeba się uchylać by czymś nie oberwać. Nie podobało mi się to. Faktem jest, że i tak pokonaliśmy to o połowę szybciej, niż większość podchodzących, ale i tak trzeba było bardzo uważać.

Zdjęcia: 


Znów przygotowania do wyjścia do góry. Tym razem nasz plan zakłada, by przespać się powyżej 7 tys. metrów. Każdy tu oczywiście ma plan inny, ci którzy wspinają się z tlenem, wychodzą tylko trochę powyżej dwójki, a następnie na przykład schodzą do jednej z wiosek poniżej bazy, by potem już na tlenie iść do szczytu. 
Dla nas ważne jest by mieć dobrą aklimatyzację z powyżej 7 tys. metrów, by tam właśnie spędzić noc, gdyż z moich doświadczeń z wysokimi ośmiotysięcznikami, to właśnie procentuje.

Zdjęcia: 

Na zewnątrz ogromny wichór, nawet nie potrafię sobie wyobrazić co dzieje się w obozach wyżej. Tu na dole prawie przewraca, w nocy temperatura spada w bazie do minus 15, minus 20, w dzień grzeje słońce. Cieszę się, że wyszliśmy od razu do góry i wykorzystaliśmy dobrą pogodę. To jest taka pierwsza podstawowa zasada w górach, że wtedy kiedy jest pogoda, nie można siedzieć w bazie. Trzeba iść do góry, nawet jeśli się nie chce.

Zdjęcia: 

Rozmawiałam dziś długo z dziewczyną z Iranu - Butterfly. Jeśli pamiętacie moje wpisy z zeszłego roku i z 2010 z K2, tu i na facebook’u, to wspominałam tam o Leili z Iranu. Spotkałam ją ostatnio w Pakistanie podczas podejścia do bazy, Leila wtedy szła pod Gasherbrumy. Niestety, tam zginęła. Rozmawiałyśmy wiele dlaczego się wspina. Kosztowało ją to wiele cierpienia. To cierpienie powinno być napisane z dużych liter. To się po prostu czuje, gdy ktoś o czymś mówi i jednocześnie cierpi.

Zdjęcia: 

Rano, lekko zmięci, zaczekaliśmy aż słońce pojawi się i osuszy nasz namiot. Około godz. 10 leniwym krokiem ruszyliśmy do obozu II, który nota bene był położony niedaleko, bo na 6400 m. Kiedy ma się aklimatyzacje, to pewnie jakieś dwie godziny, my przyszliśmy po trzech. Kocioł Zachodni, bo tak nazywa się ten rejon, to miejsce z którego startuje ściana Lhotse. Przepięknie stąd widać całą naszą drogę, aż do szczytu.


Zdjęcia: 

Dziś na poważnie zabraliśmy się za sprzęt. Pogoda jest bardzo dobra i doświadczenie mówi, że to byłby grzech, nie wykorzystać jej. Tak więc dziś wielkie przygotowania sprzętowe do pierwszego wyjścia do góry. 
Czeka nas słynny lodowiec Ice Fall do przebycia i legendarne już drabinki nad szczelinami i mostkami śnieżnymi. Nasłuchałam się wielu historii na ten temat, łącznie z tym, że niektórzy pokonywali je na kolanach, bo nie byli w stanie przejść na nogach.
 Jestem sama ciekawa jak mi to pójdzie ;-)


Zdjęcia: 

Po południu dotarliśmy do bazy pod Lhotse. Oj dużo już tu namiotów stoi, większość to osoby udające się na Everest, ale wiem, że są też wspinacze na Lhotse. 
Mam wrażenie, że nie ma tu lepszego, czy gorszego miejsca w bazie. Trzeba brać co jest, a jest słabo. Dowiedziałam się, że rezerwacja miejsc w bazie następuje już parę miesięcy wcześniej (!!!). 
Muszę Wam się przyznać, że strasznie się tego miejsca obawiałam. Dlatego chociażby do tej pory nie zdecydowałam się wspinać na Everest.

Zdjęcia: 

Zapraszam Was również na mój profil na Facebook'u. 
Jest on dla mnie czasem łatwiejszy do aktualizowania, gdyż wysyła się krótką informację via sms, a jak wiadomo z internetem podczas wyprawy krucho. Dla tych co nie używają Facebook'a dodam, że nie trzeba tam być zalogowanym, by czytać stronę.
Adres: www.facebook.com/KingaBaranowskaClimber
 

Dość krótki dzień, dotarliśmy do Debuche na około 3800 m. Niestety nie było zbyt wielu widoków pod drodze, gdyż niebo cały dzień zachmurzone. Jednakże w mojej głowie i tak widoki były żywe cały czas z lat poprzednich i wiedziałam, w którym miejscu „powinna” się pojawić Kantega, a w którym Ama Dablam. Dolina Khumbu, mimo, że tak skomercjalizowana i tak jest jedną z najpiękniejszych dolin w Nepalu.

Dziś bardzo krótki (na trasie) dzień, doszliśmy do wioski Phakding (2610 m), jednakże dzień bardzo intensywny. Tak jak wspominałam, pobudka już o 4:30, krajowe lotnisko wypełnione po brzegi tobołkami, beczkami, tak, że przejść się nie da i wielki harmider. Wreszcie udało nam się wsiąść do samolotu, by za pół godziny wylądować w Lukla. Pisałam Wam już kiedyś jak wygląda lądowanie na tym krótkim pasie startowym. Generalnie trzeba mieć nerwy ze stali, by bez przyspieszonego bicia serca tam wylądować.

Zdjęcia: 

Kathmandu ponownie. Dla mnie nic się tu nie zmienia, czuję się trochę tak, jakbym wracała do drugiego domu. Mimo, że rozgardiasz tu straszny i tak lubię to miejsce.
 Czeka nas mnóstwo sprawunków i spraw organizacyjnych do pozałatwiania. Tak więc z długą listą co trzeba załatwić, latamy pomiędzy agencją i różnymi sklepami.

Moim partnerem wspinaczkowym na tej wyprawie jest Paweł Michalski. 
Wielkanoc będziemy spędzać właśnie w tym miejscu - w Kathmandu :-)

Zdjęcia: 

Wróciłam do mej dawnej miłości, czyli.... LHOTSE. Cieszę się bardzo! Oglądałam tę górę wiele razy, wspinając się w 2010 roku na Pumori. Pumori leży dokładnie naprzeciwko Lhotse, Nuptse i Everestu i stanowi jeden z najlepszych punktów widokowych na na te trzy góry.

Zdjęcia: