MAKALU - 8463 m

To już nie pierwsza wyprawa kiedy zawracam będąc tak niedaleko wierzchołka. Na Dhaulagiri zawróciłam 100 metrów przed szczytem i wróciłam tam parę miesięcy później. Chorobę partnera też ciężko przewidzieć, ale to może zdarzyć się każdemu – mi również.

Zdjęcia: 

Wspominałam Wam o akcji ratunkowej i że napiszę o tym później. To bardzo długa i skomplikowana historia, myślę, że osoby zainteresowane odeślę do źródła na Explorersweb. Tu chyba (25.05.2011) jest najbardziej „akuratna” relacja, choć oczywiście w wielkim skrócie. Mieliśmy wyjść z Fabrizio w tych dniach ponownie do góry, jednakże wyszliśmy, ale by pomóc Joelle z sąsiedniej ekipy. Po tym wyjściu Fabrizio znów musiał odpocząć, by zregenerować siły.

Przed atakiem na szczyt z obozu IV !

Ostatnie nasze wyjście było z zamiarem i nastawieniem na atak szczytowy. Umówiliśmy się całą ekipą, że wychodzimy razem, by w razie czego torować w kuluarze powyżej czwórki. Ten plan się dla mnie i dla Fabrizio nie powiódł.

Ufff...! Wychodzimy jutro do szczytu (jutro obóz II). Z duszą na ramieniu. Pogoda niezadobra. A tu pogoda niezadobra oznacza koszmarnie silny wiatr. A jak nie wiatr, to opady śniegu i lawiniasto. No, ale potem może przyjść jet stream, w końcu to ten czas. Niewiadomo co tu zrobić.
Po sto razy sprawdzamy czy wszystko spakowaliśmy: a to zapasowe baterie do czołówek (latarek na głowę), a to sprzęt wspinaczkowy czy jest w komplecie, a to gaz i jedzenie...

Walka psychologiczna w naszych głowach trwa. Generalnie jest to bardzo ciekawa sprawa: ile zależy od tego co jest w naszych głowach i od nas samych. Samo zjawisko motywacji i automotywacji jest niezwykle ciekawe i sama je analizuję na podstawie swego przypadku.

Bezpieczniej w GÓRACH z Plusem.
Chcę, byście wszyscy zapamietali ten numer, a raczej od razu wpisali go sobie do telefonu: 601 100 300.
Jest to numer ratunkowy, który działa w całym paśmie polskich gór oraz ba Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Jest dostępny dla wszystkich sieci komórkowych i stacjonarnych, z tym, że klienci Plusa korzystają z niego bezpłatnie.
Numer ten od razu łączy nas ze służbami TOPR lub GOPR, dzięki czemu oszczędza się mnóstwo czasu.

Zdjęcia: 

Pada. Nie, wręcz sypie śniegiem. Dzień pod znakiem prania. Nie powiem, że należy to do moich ulubionych zajęć tutaj. Woda z lodowca, nic tak naprawdę nie jest uprane, ale przynajmniej człowiek się czuje psychicznie niby lepiej, że chodzi w „świeżym” ubraniu. Powiesiłam wystawkę z ubrań w mesie, co bardziej „newralgiczne” części ubrań zabrałam do swego namiotu, bo zdarzało mi się już że niektóre części garderoby znikały. Nie wiem, może wiatr porywał, ale żeby akurat „te”?

Zdjęcia: 

Plecaki czekają już spakowane od kilku dni. Mimo, że nikt nie rusza tego dnia do gory, my idziemy. Po pierwsze dlatego, że mamy już dość siedzenia w bazie i czujemy, że zaraz zwariujemy od nieruszania się, po drugie – akurat jest ładna pogoda o dziwo i nie wieje. Droga do dwojki – wręcz upalna. Cieszymy się z tego powodu jak dzieci. Idzie nam się swietnie i do dwojki przychodzimy w dobrym tempie. Jesteśmy tu zupełnie sami, z obozu II pięknie widać Everest i Lhotse. Choć trzeba przyznać z tej strony nie wyglądają tak spektakularnie jak od strony doliny Khumbu.

Zdjęcia: 

Kilka osób schodzi do Bazy Hillarego, a nawet jeszcze niżej, by się zregenerować. Niestety dużo z nich kaszle i plan jest taki, by odzyskać tam na dole siły. Nam z Fabrizio wcale się nie chce nigdzie schodzić, wręcz przeciwnie, chętnie by ruszylibyśmy do góry. Trochę nas już nuży siedzenie w bazie, choć owszem mamy kilka ciekawych książek ze sobą. Jednakże, nie lubimy zbyt długiej bezczynności, bo mamy wrażenie, że nasza aklimatyzacja się „ulatnia”, zaś siedzenie w bazie wcale nie pomaga, ale również zabiera nam siły.

Zdjęcia: 

Dziś kolejny dzień regeneracji. Jakoś dziś czujemy się bardziej ospali niż wczoraj. W Polsce długi weekend i pewnie wszyscy podróżują w tę i z powrotem. Wiem, że macie ładną pogodę, no u mnie w kratkę: raz pada śnieg, raz wyjrzy słońce. Mam nadzieję, że jutro będziemy czuli się na tyle dobrze, by wyjść ponownie do góry.

Zdjęcia: 

Poczekaliśmy aż słońce muśnie chociaż nasz namiot, gdyż w środku zebrał się szron. Każde poruszenie powoduje, że leci na nas. Nie mieliśmy ze sobą zbyt wiele jedzenia, ale też apetyt niespecjalnie dopisuje na tej wysokości. Tak więc po wypiciu kubka herbaty decydujemy się schodzić w dół. Pewnie na lunch zdążymy i tam się najemy. W zejściu aż burczało mi w brzuchu.

Zdjęcia: 

Zasnęliśmy snem kamiennym praktycznie tak jak staliśmy. Następnego dnia, cały czas jeszcze nie mając całego ekwipunku przy sobie, postanowiliśmy się spakować na pierwsze wyjście do góry.

Zdjęcia: 

Dziś zeszliśmy aż do Lukla. To jest jakieś 7 godzin „z buta” i odcinek dla mnie nieco nudnawy, gdyż przemierzam go już któryś raz. Stąd chcemy jutro polecieć do bazy pod Makalu. Ku naszemu zaskoczeniu (i szczęściu mam nadzieję) spotkaliśmy w barze pilotów, których miałam okazję poznać w zeszłym roku przy okazji akcji ratunkowej na Annapurnie. Może pamiętacie, że wlecieli wtedy na ponad 7 tys. metrów (!). Jakby nie było to jedni z najlepszych pilotów helikoptera na świecie. Mam nadzieję, że to oni z nami właśnie jutro polecą.

Dwa dni temu stanęliśmy z Fabrizio na prawie 6200 metrów (Island Peak) i spędziliśmy dwie noce również dość wysoko (w high campie). Wszystko po to, by się zaaklimatyzować do Makalu. Trzeba przyznać, że mieliśmy sporo szczęścia do pięknych widoków, choć potwornie wiało! Ze szczytu podziwialiśmy nasz cel - Makalu. Już ktoryś raz oglądam Makalu z różnych miejsc: wczęśniej z Kanczendzongi, z Pumori, a teraz tu. Piękna ta góra, trzeba przyznać. Zresztą sami zobaczcie.

Zdjęcia: 

Przy okazji mojej aklimatyzacji, spedzilam kilka milych dni w bardzo fajnymi ludzmi z Citroena. Fajnie, ze udalo sie to tak sprawnie polaczyc. Dla nich to byla wielka przygoda moc zobaczyc Everest z Syangboche (prawie 4 tys. metrow), a dla mnie fajnie spedzony czas w dolinie Khumbu plus aklimayzacja przed Makalu. Musze przyznac ze dla mnie to rowniez ogromna radosc pokazywac ludziom tak wspaniale miejsca. Wczoraj zrobilismy kilkugodzinny trekking, zas dzis ogladalismy wschod slonca nad Everestem o 5.40 rano tutejszego czasu. Zal bylo sie rozstawac..

Zdjęcia: